Kalbini ona verdiği gün...Eliyle kalbini söktü, aldı ve avuçlarının içinde ona doğru uzattı.Tertemizdi, pırıl pırıl...Geçmişini, geleceğini ve bugününü onun ellerinin arasına verdi.Tereddüt bile etmedi.

Âşık olmak istiyordu, onun gibi kimse sevmesin, sevilmesin; hiç olsun, yok olsun, sevgiliyle bütünleşsin istiyordu. Erisin istiyordu güneşin önünde karlar misali. Ne çok şey istemişti meğer; gelinlik, düğün, çocuklar... Hayatı istiyordu. Onu ve yarınını. Bundan emindi, güvendeydi, kendi sırça köşkünde yaşıyordu. Yaşamasına ya...

Bir gün...

Kalbi ona iade edildi.Şaşırdı, bocaladı, kalbini tanıyamadı ilk anda. Verdiğime hiç benzemiyor, diye düşündü.Benzerlik bir yana, kalbe benzemiyordu ki. Yıkıldı...bitti... Birden odasındaki cam fanusa baktı, süzülen solgun ışığın içinde hayatını gördü, fanusun içindeydi.Şiddetli bir rüzgâr esti, fanus düştü, kırıldı. Bir ses duydu, dikkat kesildi. Fanusun kırık camlarının üstünde bir adam vardı:O. Ayağını sigara söndürüyormuşçasına bir sağa bir sola çeviriyor, her sağa çevirişinde hayallerine, her sola çevirişinde gelinliğine basıyor, kirletiyordu. Bir yandan gülüyor:“... uyan artık, gerçek hayat bu, hoş geldin.” Üşüdü, irkildi, tüyleri diken diken oldu.Ne oluyordu böyle?

Ve uyandı...

Ayağa kalkmaya çalıştı.Kalktığını sandı, tekrar düştü. Şaşırdı, oysa hep ayakta olduğunu sanıyordu.Tekrar kalkmak için çabaladı.Ondan yardım istedi, o cam kırıklarını ezmekle meşguldü.Hunharca basıyor, basıyordu. Tekrar kalbini gördü, kalbe benzemiyordu ya neyse.Onundu işte.Kalbi; “beni geri al, mutsuzum, acı çekiyorum” diye feryat etti. Oysa onun, verdiği yerde kalmasını istiyordu.Artık istenmediğini kalbi de biliyordu.Yüreğini, gönlünü geri aldı.Şöyle bir baktı, ciğer gibi bir et parçası, yer yer yarılmış, doğranmış, lime lime edilmiş.Bununla ben ne yaparım, nasıl yaşarım? diye düşündü... Kalbi dile geldi:“Ben sana aitim, bu aitliği hiç kimse bozamaz, inkâr edemez. Ben seninim, beni başkasına verme.Senden başkası beni koruyamaz, senin davrandığın gibi davranamaz...” Hayat devam ediyordu.Yaşamak zorundaydı.

Yaşadı...

Gün sayarcasına, her günün ardından ölüme biraz daha yaklaştığını duyarak, hissederek. Mutluydu çünkü bir gün kalbi asıl sahibine, SEVGİLİ’ye kavuşacağını biliyordu. Kalbine baktı, iyileşmişti ama izleri duruyordu.İzleri kanıksamıştı artık.

Zaman unutturmazdı, alıştırırdı ancak. O da öyle yaptı. Zamana sarıldı... Gölgede kaldı. Hepsi bu...