Mehmet EROL
Emekli Milli Eğitim Müdürü/DENİZLİ

Sabah kahvaltısında çay bardağının dudaklarınıza dokunduğu anda yüz hatlarınızda gezinen buhar sıcaklığını duyarken... Bu duyguyu yüreğinizde bile hissederken; gözlerinizle bahçedeki kayısı ağacının filiz uçlarında uçuşan pırıltıları yakalıyordunuz. Uzun süre devam eden suskunluğunuzun nedeni bu olsa gerekti yanılmıyorsam. Çünkü:

Hep susuyordunuz. Bu sıralarda bir değişim ve başkalaşıma uğruyordu, ruh dünyanızda boy veren kültür değerleriniz. Ufuk çizginiz daralıp genişliyordu. Geçmişten geleceğe bu çizgiler gelip gidiyordu aralıksız. Kolay mı ufukları arşınlamak? Hem de bir çırpıda! Bu anda dokuz şiddetinde bir deprem yaşıyordunuz.Ama hayat boyu devam eden bu sarsıntıya karşın bir türlü kendinize gelemiyordunuz. Deprem şokları yaşıyordunuz zaman içinde. Ruh dünyanızın fay hatlarında kırılmalar, yarılmalar, kaymalar oluyordu. Şoklar yokluyordu gönül kapınızı. Ortalık sakinleşiyordu. Toz duman içinde olduğunuzu fark ediyordunuz.Başka şeyler de fark ediyordunuz bu arada.

Mutluluk ve yaşamınız şekilleniyordu yüreğinizde. Erdem ikliminin yeni kapıları aralanıyordu. Büyük bir coşku, açık yüreklilikle bu iki sözcükle daha iyi tanışma şansını yakalıyordunuz “Yaşam bu!...” sözcüklerini mavi boşluğa coşku içinde haykırırken bulutların kanatlarında buluyordunuz kendinizi.

Bu yolculuğa çok önceden başlamıştınız. “İyi günde, kötü günde” diye evlilik yemini içmiştiniz. Yemin sözcüğünün kutsal bir kavram olduğunu ta o zamanlar biliyordunuz. Bu sözcüğün anlamına yürekten inanıyordunuz, inanıyorsunuz. “Söz bir, Allah bir!” parolasıyla başlamıştınız yaşam savaşına. Ne o? Bu sözcüğü duyar duymaz, yüz hatlarınızı bir gölge kapladı hemen... Değişiminiz fark ediliyor. Sizi, ikinizi de hep böyle görüyorum. Savaş ve siz? Alışamadınız bu sözcüğe. Oysa içinizde bu sözcüğün dayanılmaz acısı kımıldanıyor. İşte o yüzden mideniz bulanıyor. Öğürmek geliyor içinizden. Başınızda bir ağırlık. Düşünceleriniz bulanıyor. Gönül dünyanızdan boz bulanık sular akıyor. Toprağın ıslak mili oturuyor yüreğinize. Kan ve gözyaşı sarıyor benliğinizi. Soğuk, sıcak savaşlar içinden geçiyorsunuz yeniden. Sabrınız tükeniyor. Bakışlarınıza çok değişik anlamlar yükleniyor. Mesajınız belli. “Geç bunları!” diyorsunuz. Yemin!... Bu sözcüğe takılıyorsunuz adım başına. Kutsal kavramlara çoktan teslim olmuştunuz. Bunu yürekten duyarak yapmıştınız.Bu yüzden aşkla, şevkle sarılıyorsunuz içtiğiniz yeminlere. Siz bunları niçin yapıyordunuz? Savaşı değil, mutluluğu arıyordunuz şüphesiz. Güzellikleri yaşamak istiyordunuz. Kuşların gökyüzünde kanat çırparak çizdikleri mutluluk halkalarına ulaşmanın çarelerini arıyordunuz.Arıların çalışkanlığı, doğa ile barışık yaşamları, öteden beri yüreğinizde hep ürpertiler yaratıyordu. Ağaçların filiz uçlarında oyuna dalan, güneşin sarı pırıltıları yüreğinize akıyordu. Hep, ama hep, yüreğiniz doğadan aldığı güzellikleri benliğinizin bir köşesine özenle yerleştiriyordu. Savaştan hızla uzaklaşıp barışı yakalamak istiyordunuz.Barış!... Dostluk, kardeşlik içinde bir dünyanız olmalıydı. Mutlu bir dünya. Yanaklarınıza dokunan deniz meltemi, yaylanın serin esintisi olmayı düşlüyordunuz. Yaprağın yeşili, çiçeğin güzelliği, renkleri, mis kokularında erimek, yaşamınızın bu dünya içinde sürüp gitmesinin özlemini duyarak, inanarak ama yürekten inanarak yemin etmiştiniz.

Parmaklarınıza taktığınız o alyansların simgesi sevgiyi işaret ediyordu. Gözlerinizin derinliklerinde hep bu güzellikleri görüyor, bu güzelliklerle yaşıyor, düşleriniz, uykularınız bile sizi hep oralara götürüyordu...

Ve insanlığın yegâne özlemi, mutluluğu arıyordunuz yaşam boyu...

Mutluluğu!