Çocukluk, ucu bucağı olmayan bir evrende, günlerin ve gecelerin ‘oyun’laştığı bir evredir. Kıvrak çocuk zekâsı, birbirinden farklı, birbirinden eğlendirici, birbirinden ustalıklı oyunlar icat eder. Kendisinden önce var olan ‘oyun’ dağarına, yenilerini ekler. Uyku ve yemek gibi ihtiyaçların dışında kalan zaman, oyunun buyruğunda geçer. Mahalle aralarında top koşturmadan, çelik çomağa; körebeden evcilik oyununa; birdirbirden kayış saklamaya… Her oyun, içinde hayata dair bir düşünce de barındırır. “Dikkatli ol!.. Kaybedersen, cezayı göğüslersin!..” türünden bir ikaz, oyunun eğlenceli ikliminde kazınır zihinlere.

Sanmayın ki, oyun sadece çocukları özgürleştirir. Doğumdan ölüme her yaşta insan, “gerçek”in sınırlarını oyunla aşar. Oyunun ılıman ikliminde, çocukluğun masumiyetine, saflığına ve kayıtsızlığına döner. Dünyadan bir anlığına uzaklaşmadır aslında oyun. Bu büyülü evrende, her şey gerçeğin bir parçası ama asla kendisi değildir. Bir parça pamuğu bir bezin içine yerleştirip bir oyuncak bebek elde etmek pekâlâ mümkündür. O andan itibaren, yalnızlığımızı paylaştığımız bir “özne” vardır artık. Arkadaşlığımızı, dostluğumuzu paylaştığımız bir varlık. Oyun, kendi evrenimizi kurma imkânı verir bize. Oyun dünyamıza giren her oyuncak, seçerek, isteyerek ve severek kurguladığımız bir figürdür de…

Tiyatro, insanlığın uzak geçmişinden şimdisine ve oradan da sonrasına uzanan uzun bir zaman diliminde, her yaşa, her mesleğe, her dine, her dile, her ırka… oyundaşlık etme fırsatı veren bir sanat türüdür. Bir anlık karanlığın ardından aydınlanan sahne, oyun evrenine açılan perde, oyuncular, gerçeğin benzeri ama aynısı olmayan dekor, hepsi bir oyunun kuralları çerçevesinde bir araya gelmiş şeylerdir. Hayatın aynasıdır, evet; ama asla kendisi değildir (Sinema, gerçeği yansıttığı oranda başarılıdır oysa.). Bilinç düzeyi oyun oynama evresinden, oyun seyretme noktasına ulaşmış her insan, tiyatronun gizemli ortamında, bir süreliğine uzaklaşırken hayattan, daha güçlü olarak dönebilecek donanımları da elde etmiş olur. Hayatın gizini, bir tiyatro sahnesinin derinliğinde kavrayabilirsiniz daha çok.

Çocuk ve tiyatro… Birbirinin ikizi sanki… Gerçeğin bilincinden uzak insanın, oyunun doğasına bu kadar yakın olduğu bir dönem olmasa gerek. İnsanların kuklalaştığı, kuklaların birer insana dönüştüğü tiyatronun gizemli ortamı, en çok çocukları şefkatle basar bağrına… Bir de çocuk kalanları… Tiyatronun seyircisini aradığı bir zamanda, bir çocuk da oyun arkadaşı arayışındadır aslında. Çocuğun tiyatroyla buluşması, şenliktir. Bu şenlik, yaşam boyu sürecek bir şölene dönüşür, istenirse…

Çocuk için oyun arkadaşı seçmek kadar önemlidir, oyun seçmek. Hele ki, sayısız korsan çocuk tiyatrosunun, çoğunlukla ticarî kaygılarla çocukların karşısına çıktığını düşünürsek. Bu anlamda, öğretmenlerin, velilerin ve yakın çevrenin hayli titiz olması ve çocuğun oyun bilincinin geliştiği bir dönemde yanlış ve ileride kötü iz bırakacak seçimlerden uzak durması gereklidir. Ancak iyi oyunlarla, iyi şartlarda buluştuğu ve bu buluşma süreklilik kazandığı zaman, ileriye dönük bir tiyatro bilincinden bahsedebiliriz.