Perişan Türkü

Cevat AKKANAT
Dede Korkut İlköğretim Okulu Öğrt./KIRIKKALE

perişanım ah ki ah

yare üstü yareyim

geçsin ömrüm öteye

aman bin bir pareyim

kıştır gönül mevsimim

kalbim sonbahar yaşar

aksın sular kan revan

kendime ben çareyim

sesim aşktır hecem aşk

günüm hep aşk gecem aşk

dert mi olur nicem aşk

Onun İçin Gel Dedim

Saadet BABUR
60.Yıl Kız PİO Türkçe Öğretmeni Köse/GÜMÜŞHANE

Boya dayanmaz böyle havalarda

- yeşil ya da mavi -

farketmez ki

Onun için renksiz gel dedim.

Bugünümü eskitme ne olur

Yeni iken gel dedim.

Mor bulutlar geliyor

yağmur sıkıntısı var bu gece

- en koyusundan -

yalnız kalmayayım

Onun için gel dedim.

Sevmiyorum bu şehrin akşamlarını sensiz

Yorgun insanlar taşıyor

bu şehirde otobüsler tıka basa

yorgun olmak istemiyorum.

Onun için gel dedim.

Yetmiyor bu gece sokak lâmbaları

Renklerin ölü tonunu

unutmak istiyorum artık

Kaybettiğim serserilikleri de özledim

hatırlat istiyorum

Onun için gel dedim.

Yalnızlık Korkak Bir Çocuk

Betül GÜNEL
Gazi Ü.Eğitim Fak. Sınıf Öğretmenliği
Bölümü/ANKARA

Yalnızlık korkak bir çocuk çoğu zaman

İnsanın ardından hiç ayrılmayan

En zor anlarda insanın dostu,

Karanlık gibi ardımızda dolaşan.

Kaçıyorum bilmediğim uzaklara,

Gitmek istiyorum, bırakıp gitmek her şeyi.

Hiçbir şey düşünmeden gitmek,

Yeni hayatlara, yeni düşlere yelken açmak,

Sessizlikle huzurun buluştuğu yerlere...

Mutlu olmak istiyorum mutlu!

Biliyorum onu kendi yaratır insan...

Ama beni boğan bu yalnızlıkta,

İnsanlar arasında ezilen ruhumla,

Çizemiyorum cennetin resmini tabloma,

Mutluluğu sığdıramıyorum satır aralarına...

Korkak bir çocuk gibi, yalnızlık gibi;

Takılıyorum sessizce hayatın ardına.

Ben korkak olmak istemiyorum,

Çizivermek mutluluk tablosunu kolayca,

Ve kolayca çekip gitmek uzaklara...

Bilmiyorum alacalı dünya,

Seninle nasıl başa çıkılır, inan ki bilmiyorum;

Senden nasıl kaçılır uzaklara,

Yarım kalan şeyler, nasıl tamamlanır,

Umutlar, nasıl geri döner insana?

İnan ki hiç bilmiyorum,

Tek bildiğim

Er geç demir atacağımdır

Mutluluğun sonsuz limanlarına...

Yıldız Yağmuru

Rıfkı KAYMAZ
Özel Ankara Aziziye Lisesi Edebiyat Öğretmeni
Demetevler/ANKARA

Bir yıldız yağmuru ıslatır beni.

Düşerken damlalar o gül yüzüne...

Her damla gözyaşı sorarken seni,

Yıldızlar döşerim ayak izine.

Kuruyan dallara gözyaşı yürür...

Yapraklar titreşir yol verir dağlar.

Yıldız kümeleri yere dökülür,

Şehrayine döner karanlık yollar.

Artık ne gam keder ne acı ne dert...

Umutla yeşeren her mevsim bahar.

Ve gün gün ruhlarla büyüyen hasret,

Solgun yürekleri sonsuza boyar.

Canım Öğretmenim

Enes ATEŞ
İmam Hatip Lisesi Öğrencisi/BALIKESİR

Önce kalem tutmayı öğrettin

Çünkü ben yazacaktım en güzel destanlarını

Gerçek zaferlerin

Sonra da silmeyi öğrettin

En derin yaralarını cehaletin

Sonra kalemi olduğu gibi

Kılıç tutmayı da

Gerektiğinde susmamayı ve söylemeyi öğrettin

Çünkü savaşacaktım ben

En güçlü ordularıyla kötülüğün ve cehaletin

Ve ardından ben söyleyecektim

En güzel zafer marşlarını evrenin

Karlı dağların zirvelerine çıkmayı

Ve zengin denizlerin derinliklerine dalmayı

Çünkü ben keşfedecektim

En nadide çiçeklerini cennet bahçelerinin

İşte o gün geldi öğretmenim

İşte bak parlıyor gözlerim

Bu zafer ışıltıları

Kaynağını nereden alıyor sandın

Elbet senin güneşinden

Kaldır artık başını boynun bükülmesin

Üzülme senin de gülsün gözlerin

Ne mutlu sana ki

Bu pak alınların ve gülyüzlerin

En büyük mimarı sensin

Öğretmenim

Başak Bozkurt'tan Üç Şiir

Başak BOZKURT
Tire Kutsan Anadolu Lisesi Öğrencisi/İZMİR

ÇOCUK OSMAN

Sütten bıyıkları var Osman’ın...

Göğsünü öyle bir geriyor ki

Çekirgeleri nasıl yakaladıklarını anlatırken.

Burnunu kazağıyla siliyor,

Top peşinde koşarkenOsman

Ona hiç yakışmayan sözcükler

Çıkıyor ağzından, çamurlara bulanmış

“Sen okula gidiyor musun?” diyorum.

Elimden öyle bir kaçıp kurtuluşu var ki

Osman’ın

Oyunlarla büyüyen,

Oynaya oynaya büyüyen

Ayakkabıları su alıyor.

Yağmurlu havaları sevmiyor Osman.

Bire kırk verdiren tarlalarda,

Koşup oynamadıktan sonra

Yağmurlu havalarda boynu bükük Osman’ın

Oyunları güneşli günlerde kaldığı için

YAĞMUR

Yağmuru hiç sevmem

Hep yağardı ayakkabımın ucu delikken

Islanırdı yamalı çorabım

Utanıverirdim...

Yağmuru hiç sevmem

Kondumuzun damı akardı.

Yer yatağımız ıslanırken

Annem üzülürdü.

Babamsa,

Üzülmezdi.

O yiğitti ağlamayı bilmezdi.

Ama bir gün annem gitti.

Hem onun için, hem damımız için

Babam ağlamayı öğrendi.

SON KARESİYLE AKŞAMIN

Bütün umutlar bir pamuk ipliğiyle bağlıydı

Küçücük bir gülümseme

Yetebilirdi güneşi yeniden doğurmaya,

Yarım kalmış bir hayatı tamamlamaya

Ancak

Yine susuyordu yürekler

Yine sağırdı kulaklar

Görmüyordu gözler

Kenetliydi dudaklar

Sonra

Kayıp gitti zaman

Avuçların arasından

Her şey kaldığı, hiç bitmediği yerden

Kapılar kapandı, açıldı pencereler.

Ve tozlu hikâyeler

Yaşam güzeldi.

Sonunda tükendi.

Çıplak ayaklı kadın saçlarını düzeltti

Benim şarkımı söyledi

Geceden kalma sarhoş

Sevgilisinin adını yazdı

Sıvası dökülmüş duvarlara.

Küçük bir çocuk ağladı

Yaprak yere düştü.

Son gazeteyi saklamanın ferahlığıyla

Gazeteci gülümsedi.

Sonra bir kadın eteklerini silkeledi.

Akşamın son karesiyle birlikte

Her şey yitip gitti.

içimizdeki Çocuk

Fatin Murat SEFERBEYOĞLU
Seyhan Adasokağı Lisesi Müdürü/ADANA

Büyüme sen içimdeki çocuk

Büyüme sen

Senin büyümen

İnfazıdır yaşama ve doğruluğa olan inancımın

Senin büyümen

Sevdasız coğrafyalara

Sürgünüdür ömrümün

Büyüme sen içimdeki çocuk

Büyüme sen

İhanetleri tanıma sen

Ağlamayı bilme

Çıkmaz sokaklarda

Heder etme ömrünü

Uçurum başlarında

Gülümseme ölüme

Bir sevda bilmez uğruna

Bozuk para sesi olmasın umutlar

Büyüme sen içimdeki çocuk

Büyüme sen

Güzelliğini kör ederler

Dilsiz ederler yiğitliğini

Gülüşün sağır

Murdar olur gençliğin

Seni küskün

Seni yalnız koyarlar

Bunca acılar

Bunca yokluklar içinde

Utanmaz olursun

İnsanlığından bile

Büyüme sen içimdeki çocuk

Büyüme sen

Varsın böyle azap olsun yaşam

Varsın bir garip çocuk desinler

Varsın sevdaya bir damla ihanet

Bir damla ayrılık çalsınlar

Senin çocukluğuna

Senin saflığına

Senin o ulaşılmaz sevdana

Hangi karayı sürebilir

Bu yüreği kara

Yaşamı kapkaralar

Büyüme sen içimdeki çocuk

Büyüme sen...

Çocukluğum

D.Emre UYSAL
Söke Hilmi Fırat Anadolu Lisesi Öğrencisi/AYDIN

“Bir yanlışlık oldu, büyüdüm

Hiç çizgi roman okumadan

Futbol oynamadan daha tekerlemesi bile

Bitmeden masalımın, korkulara sürüldüm

Bir uyku tünelinde geçti çocukluğum”

Devrim BİRLİKYAPAN

Bir yanlışık oldu, ağladım

Çocukluğun toz pembe dünyalarına dalmadan

Daha ilk aşkımı yaşamadan,

Masum hayaller kurmadan,

Bir uyku tünelinde geçti çocukluğum.

Bir yanlışlık oldu, gülümsedim

Çocukluk nedir bilmeden

Merdivenleri birer birer çıkmadan

Acımasız hayat yoluna sürüldüm,

Bir uyku tünelinde geçti çocukluğum.

Bir yanlışlık oldu, sevdim

Daha ne olduğunu bilmeden

Bana kaybettireceklerini düşünmeden

Yalnızca sevmek istedim.

Bir uyku tünelinde bitti aşkım