Mehmet EROL
Emekli Milli Eğitim Müdürü/DENİZLİ

İki ellerin şakaklarında; düşünüyorsun... İnsan unsurunun bireyleri geçiş yapıyor aynadaki görüntülerde.

İnsan yüreğine yöneliyorsun olanca dikkatinle... Yürekler ise suskun... Sevginin sitemi var tüm insanlığa. Her yaştan geniş halk yığınlarına, yöneten ve yönetilenlere, insan unsurunun her bireyine mesajlar var incelikli, yumuşak, sevecen...

Nezaket yüklü işaretler, harfler, rakamlar küskün... Birtakım insanî değerler, o ilâhî kavramlar, geçmişten geleceğe uzayıp giden kültür değerlerinin gözleri insanlığın üzerinde.

Doğadaki her varlıktan, zaman dilimlerinin her karesinden yansıyan sinyaller, iletişim kanallarının gözleri insana yönelik...

Oysa; kuşların cıvıltıları ve kanat seslerinde, mavi boşlukta çizdikleri halkalarda, yanıp sönen bakışlarında o mesajları görecek, algılayacaksınız...

Çevrede olup biten güzellikleri, yaşama katkıda bulunmaya hazır sinyalleri, kendinizde var olan zekâ denen ölçü birimine vurmaya, algılamaya çalıştığınız takdirde yoruma vuracaksınız her birini:

“Anlayana sivrisinek saz, anlamayana davul zurna az” misalinde olduğu gibi ne gizemli sırlar saklıdır bu sesli, çoğu kez de sessiz görüntülerde.

Ufukta çatlayan ak şafaklarda, uzayın sonsuzluğunda, ilk horoz ötümlerinde, saat tik taklarının yalvaran ses tonlarında, sabahın aydınlık yüzeylerinden insanlara gönderilen birtakım mesajlarla yaşamın sıralarından dem vurulmakta aralıksız...

Zaman dilimlerinin her karesi ibel, gözlerini geçmişine, asırların tozlu yüzeylerine dikmiş, kendini sorgulamakta biteviye...

Gecelerin sessiz derinliklerinde, yüz hatlarınızı yalayıp geçen bir esintinin yumuşak ellerinde; mutluluğa giden, gönül haritalarını bir baştan öteki başa kadar kuşatan yollar, yeni ufukların yüreklerinde insanın nice umutları saklıdır...

Bir bahar sabahı kırların taze yeşilinde, açan çiçeklerin renk tonlarında, arıların ve öteki böceklerin el sıkışmalarında, dostluğun, sevginin bitmeyen senfonileri, henüz notalara geçmemiş şarkılarını seslendirmekteler...

Yaz sıcağının kavurucu yüzünde, serin bir ağaç gölgesinde, dere boylarında sonsuzluğa doğru deli dolu bir hızla kenarlarında dizili ne varsa yıkıp giden suların boz bulanık görüntülerinde anlayan için, insanlığın kurtuluş reçeteleri, kendi lisanlarıyla bir şeyler fısıldarlar derinden ve içtenlikli üsluplarıyla...

Sarı benekli yaprakların toprak anayla kucaklaşması, ağaçların belli ve plânlı zaman dilimleri arasında boyayan eller, ne şahane tablolar işlemiştir insan zekasını şaşırtan...

Düşüncelere sığmayan güzellikler, zamanın ellerinde sürekli değişen, yenilenen; ama orijinal  görüntüleri hiç bozulmayan doğa harikaları, yaşam için insanlığa bir ışık olsa gerek.

İşte tüm bu görüntüler, insan zekâsı ile bir anlam kazanıyor. Kapı ziline dokunan parmak uçları, umutların ilk habercisi olmalı... Özellikle o parmak uçları gözlerinde bal sarısı pırıltılar taşıyan üniversiteli genç delikanlı, eşinin altın sarısı saçları, Karadeniz mavisi gözleriyle gülümseyen, sizde güven duygusu uyandıran ikili güzellere aitse... Yüreğinizde ömür boyu yeşerttiğiniz sevgi ağacı elbet onları gölgesi altına alacak, size sundukları güzelikleri hiç bir şüpheye kapılmadan kabul edecekti... Siz de öyle yaptınız...

Ama kalem uçlarında çiçeklenen harfler, rakamların yüz hatlarında ekşimsi renk tonları ile sevgi ağacı arasında kan uyuşmazlığı vardı... Bir gonca koptu dal uçlarından. Parmak uçlarındaki kalem, utangaç bakışlarını önce sizlere, sonra tüm insanlığa yöneltmişti... Kalem sıkıntılı, sancılıydı... Belki de bir doğum öncesi an yaşanıyordu.