Özcan TEMEL
Görele Anadolu Lisesi/GİRESUN

Söz konusu mutluluk olunca sevinç sarar tüm bedenimizi. Yüreğimiz kabarır, gözlerimizin içi güler. İçimiz kıpır kıpır; gönlümüz bir hoş olur. Mutlu olduğumuz anlarda karşımızdakilerin de mutlu olmasını; mutluluğumuzu bizimle paylaşmasını isteriz. Ayaklarımız yerden kesilir; tüy gibi hafif oluruz. Kuşlar gibi kanatlandığımız da olur, mutluluktan...

Yaşamımızın en güzel yanıdır, mutluluk. Hepimizin hakkı değil midir mutlu olmak, mutlu yaşamak. Hepimizin ortak dileği değil midir el ele vermek; sevmek, sevilmek; gönül dolusu yaşamak. “”Mut” huzura, sevgiye giden nazik bir yol; “mutluluk” o yoldan açan renk renk; çiçek; elvan elvan koku...

Süzülen bir ışık olup aydınlatır gönlümüzü, mutluluk. O an içimizden türkü söylemek, şarkı söylemek ya da şiir okumak geçer. Duygularımızı, düşüncelerimizi dizelerle paylaşmak isteriz. Şiir kitaplarının sayfalarına takılır gözlerimiz. Sevincimize ortak olur, dizeler:

“Zaman ince esen yeldir,

Hayat ağaç, günler daldır,

Mutluluk uzunca yoldur

Vardıkça güzel görünür...”

Günümüz halk şiirinde, önemli bir yeri olan Şeref Taşlıova’ya aittir bu dörtlük. Onun arı, duru dilinin yansıdığı dizelerde, bize can veren yoğun duyguları yaşarız.. Duygulu, coşkulu; içli, sıcak söylemi, ozanın dışa yansıyan iç dünyasını ele verir: Mutluluk. Sevgi dolar, sevinç dolar içimize; şiirin renkli, ışıklı gücünü hissederiz ta yüreğimizde.

Ölçü ve uyak düzeneğine dayanan kalıplaşmış halk şiirinin varlığında çok söz anlam ilişkisindeki güzellik, incelik ve içtenlik öne çıkmış, Taşlıova’nın şiirinde.

Dörtlükte ağaç ve dalları ile yaşam arasında kurulan sıcak ilgi; bizleri, uzunca yola benzeyen mutluluğa yönlendirir. Yel, bir yandan zamanın akışını duyururken diğer yandan mutlluğun anahtarı olur. Yel eser, yol açılır. Mutlu olununca dünya daha da güzel görünür, göze...

Mutluluğu paylaşmanın ayrı bir tadı, ayrı bir hazzı vardır, mutlak. Orhan Seyfi Orhan, mutlu insanlarla birlikte olmanın, onların mutluluğuna ortak olmanın hazzını, keyfini yansıtır:

“İçim ışıkla dolar,

İçim sevinçle dolar.

Hissederim ki çok şükür ben de

Mutlu insanların içinde varım;

Hissederim ki ben de bahtiyarım...”

Yaşamı güzelleştirmenin, yaşamın tadını çıkarmanın özü, “mutluluk”tur. Ozan, bu duygusunu “içim ışıkla dolar” dizesinde dile getirir. Işık, mecazî anlamda, mutluluğun karşılığıdır. Mutsuz insanın içinde ışık yoktur. Mutsuz insan ne yaşamdan tat alabilir, ne de huzur bulabilir; çünkü, karamsardır, bezgindir, bıkkındır.

“Elmanın yarısı sen, yarısı ben” dizesinde, eşiyle bir bütünün iki parçasını oluşturduklarını dile getiren Oktay Rifat, mutluluğunu eşine bağlar.

“Mutluluk bir çimendir, bastığın yerde biter

Yalnızlık gittiğin yoldan gelir...”

Mutluluk ile çimen arasında kurulan bağ, ilgiyi bahara çeker. Bahar, yeniden doğuşun, dirilişin, canlanışın; güzelin ve güzelliklerin mevsimidir. Bahar yeniliktir, sevgidir, coşkudur, tutkudur. Sözün özü bahar, mutluluktur. Bütün bu güzellikleri sunan kadındır. Kadın bahardır; çiçektir, çimendir, yeşilliktir...

Yaşamı sevelim, insanı sevelim, dünyayı sevelim; mutlu olalım, mutlulukları, sevgileri paylaşalım. Yaşam felsefemize “mutluluk” ekelim, yaşam boyu mutluluk biçelim. Mutsuzlukların, yalnızlıkların, acıların olmadığı mutlu, huzurlu bir dünya kuralım.. Yarınlara sevgiyi, umudu, mutluluğu taşıyalım...