Arif AY

 

I

 

çok taşıdım elimin hüzünlerini

bir bir taşındı dostlarım

boşaltılmış evde unutulmuş bir saksı gibi

kalakaldım öyle

 

öyle kaskatı oturdu ki içime hayat

kalakaldım kurumuş ırmaklar gibi

kalakaldım okulsuz çocuklar gibi

döküldü içimin yaprakları

ölümlerden ayrılıklardan ihanetten

 

çok var daha aşk denen dağa

sen gelirsin diye erken oldu üzümler

ve en görkemlisi mevsimlerin bu yaz

sürüp gitti içimde öyküsü yolların   

yorgun bir ırgat eli gibi nasırlı yüreğim

elveda diyor elîm aşklara

 

II

 

akşam bitirilmiş bir kitap gibi kapanırken

hüzünlere yol alır gemim

sonsuz bir deniz mi ki kader

yoruldum yüzmekten sularında

ey hayat

 

şimdi bir şeyleri kurtarmak zamanı

yazılmamış şiirleri söylenmemiş şarkıları

haydi bize gidelim demeleri heyecanları

şimdi kurtarmak zamanı

 

kaybolan her şeyde ben de kayboluyorum

yıldızlı bir gök konuştuğumuz eşik

yok artık hatıralar defteri o yerler de

ben de kayboluyorum

 

bizi sözlerde değil yazılarda

eski kitaplarda bulacaklar

okudukça ırmaklar gibi akacaklar

yeni insanlar yeni yurtlar kuracak

gün çabuk doğacak akşam geç olacak

seni yaşadıkça sevgilim yaşadıkça seni

 

III

 

dipte kalbimin esrarlı koyları

vurdukça dalgalar zamana 

rüzgârın ıslık çalması gibi

karanlığı da yorduk işte

sabah şuracıkta ve dipte

 

 

aşkın kuşları iner şimdi

salkım saçak saçlarına

dokunmadım hiç böyle

hiç böyle çocuk olmadım

ilk kez doğdum seninle

 

 

yağmurlum sar ki ıslanayım

sensiz deliyim seninle uslanayım
 

 

Bekletilmiş özlemler şiiri bu.

 

Çünkü hiç gelmedin

Cennet kokusuyla gelsen

Bıraksan korkuları cehennemlere

 

Sensizdim... kıpır kıpır olmadı yüreğim

Fırtınalardan artakalan

Bahçıvansız bahçe misali

Güller içinde dolanır hayallerim...

 

Çığlık çığlığa

Her gece yetimce varılan evlerin

Issızlığında kahra bürüneni

Beni

Bir anlasan

 

Kucağımda sana masallar biriktirdim

Beklemede solan zamanları gecenin.

Sen tutunca terleyecek ellerim...

Bulutlara tüneyen turnalar gibi

Yaşlanıyor tan yerinde gözyaşım,

Sana yıldızları gösterecekken;

Işıkları sönmede bir bir gökyüzünün...

Seninle yürüyeceğimiz yollara bakan,

Soğuk camlara dayayıp yüzümü

Yavaşça mazi oluyor gözlerim.

 

Ey gözlerime gülerek geçen zaman,

Al götür benden onsuz acıları,

Doldurup heybene kepçe kepçe.

Ben esirim hayallerim yüzünden;

Sırılsıklam hasret kokar hayallerim.

Zeynep koydum hayallerimin adını.

Sığmaz bu figan hiçbir kaba

Gel de dökülsün dilinden:

-Baba...

 

 

Ben bir küçük kız olsam

Annem elmalı şeker

Babam suda nilüfer

Dondurmayı çok yesem

Duvara resim çizsem

Koşsam hiç yorulmasam

Gülsem hep ağlamasam

Bulutlarda otursam

Aydedeyle konuşsam

Kimse kavga etmese

Herkes el ele gezse

Ben bir küçük kız olsam

Annem elmalı şeker

Babam suda nilüfer…

 

 

İçimin raylarından geçer hüzün yüklü trenler

Öter en acı düdükleri her saat başı zamanın

Vagonlar dolusu kahırlarım var, yüreğimde yolcu

Ümit tünelimde birileri var habersiz.

 

Neden üşürüm? Bana neden soğuk eser rüzgâr?

Neden gülüşlerim yarım kalır dudaklarımda?

Elleri ellerimden uzaklaşır insanların, neden?

Neden ümitsizce alır geceler beni içine?

  

Öyle çok özlemim var ki yıldızlar kadar

Yüreğimden mutsuz trenler geçer

Gelmelisin acılarımı unutturan

Habersiz gelmelisin, kapımı vurmadan.

 

Ümit tünelim ha çöktü ha çökecek;

Yüreğimdeki yolcular hasta, veremli,

Umut garlarına ulaşmadan hüzünlü trenler

Daha kaç yıl izimin raylarından geçecek.

 
 

 

Boş bir kâğıda bakıyorum.

Sanki görmesi çok zor olan

Bir resme dalmış gibi…

 

Boş bir kâğıda bakıyorum.

Sanki içinde duygu yüklü

Bir şiir varmış gibi…

 

Boş bir kâğıda bakıyorum.

Sanki bir insanın

Son arzusunu okur gibi…

 

Boş bir kâğıda bakıyorum.

Ağaçsız bir tepede

Yalnızlığa bakar gibi…