Kübra ASLAN
Rize Anadolu Öğretmen Lisesi
RİZE
 

Düşünsenize geniş, ferah bir odadasınız. Penceredeki akasyalar size gülümsüyor, kırmızı koltuğun yanındaki kanarya cıvıldıyor. Masanın üstünde bir kitap...Rüzgâr, kitabın sayfalarını okşuyor. Çevrilen sayfalarda gözünüze bir başlık ilişiyor:"Mutlu olmanın sırları!" İçinizden:"Ne gerek var sırra" diyorsunuz.Mutluluk, şuradaki masum masum akan dere, kanaryam ve ona saldırmayı aklından bile geçirmeyen tekir kedim. Mutluluk uzaklarda değil, yanı başımda diye mırıldanıyorsunuz tereddütsüzce.

Aynanın karşısına geçip, bugün ne güzel bir insanım, Tanrım ben mükemmelim diyorsunuz, kendinizi mutlu etmek için.Ediyorsunuz da. Çam ağacının kokusu içinizi gıdıklıyor. Temiz hava ciğerlerinize,"oh be" dedirtiyor. Derken kapı açılıyor...

Melek yüzlü dost (!) çıkageliyor. Oradan buradan söz açıp, başkalarını çekiştiriyor, kediden korkarım deyip zavallıya bir tekme atıyor, kırmızı koltuğa oturuyor, kuşu seveyim derken pencereden uçup gitmesine neden oluyor. Siz, sırf onu incitmeyeyim diye sesinizi çıkarmıyorsunuz. Halbuki o size değer bile vermiyor.

Aniden hava kararıyor.Şimşekler birbirlerini itercesine sırayla çakıyor, gök gürüldüyor, çam ağacı titriyor ve pencerenin camları kırılıyor. Melek yüzlü kalkıyor. Boyu metrelerce uzuyor, siz eziliyor, eziliyorsunuz. Zerreler yanınızda büyük kalıyor.Melek yüzlünün gözleri büyüyor, saçları karışıyor, tırnakları uzuyor. Âdeta şeytanlaşıyor. Bir anda bütün mutluluğunuz, yaşama isteğiniz tükeniyor.Şeytan tam size ölümcül darbeyi indirecekken, kitap gözünüze çarpıyor. Onu alıyor –atmaya kıyamadığınız hâlde– şeytana fırlatıyorsunuz. Tekrar bir başlık:"Arkadaşınızı ne kadar tanıyorsunuz?" Hiç ama hiç tanıyamamışım onları diyorsunuz.Yazık, arkadaşlık da kitaplara hapsolmuş. Kitap şeytanın kafasına çarptı, yere düştü. O an her şey eski hâline döndü. Şeytan yerde cansız yatıyor.

Ansızın pat diye bir ses duyuldu. Kitap gencin elinden düştü ve yine açıldı gencin göz kapaklarıyla birlikte. Gözleri sanki odaya ışık getirmişti.Şaşkınlığın telaşıyla kitabı yerden kaldırdı. Rastgele bir sayfasını açtı. Kelimelere takılıp kaldı. İnanmak istercesine pencereye yaklaştı ve sesini bütün dünyaya duyurdu:"Haydi yaşayalım!"